غزل آتش

تا که نامت بر زبان آمد، زبان آتش گرفت

سوختم، چندان که مغز استخوان آتش گرفت

حیدر آمد، خاک همچون باد، گرم گریه شد

خواست تا غُسلت دهد، آب روان آتش گرفت

هان! چه می پرسی چه پیش آمد، زمین را آب بُرد

بادبان کشتی پیغمبران آتش گرفت

یک طرف ماه مرا ابر سیاه فتنه کُشت

یک طرف از درد غربت، کهکشان آتش گرفت

رفت سمت آسمان، روحت، زمین از شرم سوخت

در زمین، جسم تو گُم شد، آسمان آتش گرفت

علیرضا قزوه

سوز سینه در داغ آتش نهان کردم

باز ای بلبل بهاره بخوان!                 «راوی فتح خون» دوباره بخوان!

دوست دارم تمام لحظه هایم سیاه پوش شوند و تمام ذراتم عزا بگریند، دوست دارم در عمق جان برایت بگریم اما هراسی هولناک بر درونم سایه انداخته که مبادا من از بازگشت کنندگان از سوی تو باشم، که مبادا من همانی باشم که خواهرت نگرانش بود !

لحظه لحظه  هایم عاشوراست و تمام مکان هایم کربلا آن هنگام که گناهان رخ می نمایند، آن هنگام که شیطان زشتی ها را زیبایی می نمایاند و من در تردیدها و دوسویی ها، شاید، زودگذرها را برمی گزینم آن هنگام برمی گردم از سوی تو و خواهرت، شاید که نه، به یقین باز عزادار می شود.

بهترینم! یاور همیشه ام در روزهای سخت دفاع و مبارزه و فتنه ها! روشنگر راه! آن روز که همه چیزت را با خود به اردو بردی ناباورانه بود برای خیلی ها که تورا قربانی کنند به پای خودخواهی ها، اما شد؛ و تو می دانستی که باید این گونه شود تا همه بدانند که آنچه با آن روبرویند واقعیتی هولناک است از به پا کردن بیرق کفر . تو می دانستی تنها واقعیت تلخ رفتن تو آن هم آنگونه! بیدار خواهد کرد زمانه و زمان را.

و...من....امروز در آستانه زمانم و در درگاه تمام مکان ها و می بینم که چگونه آنها که آب از طفلان دریغ کردند امروز آوارها را گور کودکان می کنند و چگونه به جای نوازش های پدرانه خوشه های سوزان بر سرشان می ریزند؛ و من امروز می بینم که کودکان گرسنه هر روز گرسنه تر می شوند و شکم باره ها هرروز فربه تر ؛و من امروز می بینم که غول های ربا در پس چهره بانک و تجارت چگونه هر روز بر نردبان جان ها و شرافت ها و عزت ها و کرامت ها بالا می روند؛ و من امروز می بینم که همان ها که حرام ها انباشته بودند و تیغ ها با آز می آختند، چگونه با حرام ها خود را در منجلابی به نام زندگی!!! غرق می کنند.

و من امروز میبینم گرگان میش نما و دشمنان دوست چهره را؛ من امروز کسانی را می بینم که از عزت تو سخن می گویند سالی، و زمانی همسفره لشگر مقابلت می شوند! زمانی با داغ از تو سخن زایی می کنند و شامی هم با گوشواره دزدها صرف!

اما نور چشمم! زیباترین نغمه ها! دل نشین ترین دیده ها! من امروز آنانی را می بینم که سوگ تو برایشان راز حیات است و رمز بودن، به عشق تو هستند و با یاد تو می زیند؛ با داغ تو می گریند و با لبخند تو می خندند؛ با شادی کودکان تو شادند و با لحظه ای غمشان، خاک بر سر می کنند؛ و آه از آن لحظه که راوی از غم های تو برایشان می گوید! سینه چاک می کنند و  .... من به یقین می دانم بسیاریشان اگر بودند به پایت قربانی می شدند همان گونه که در دفاع!